Hoe de grootste vleeseter aller tijden een Vegan Revolutie begon

Maik Süter – auteur De Veganrevolutie –

“Ik zou echt nooit vegan kunnen zijn”. Het is de reactie die ik vaak hoor als ik zeg dat ik leef op een volledig plantaardig dieet. Het waren die exacte woorden die ik jaren eerder ook zei toen ik voor het eerst in aanraking kwam met iemand die vegan was. Wat ik toen nog niet besefte is dat we vaak te snel onze conclusies trekken bij het aanhoren van iets radicaals, zoals het niet eten van dierlijk voedsel. Daarom wil ik je vragen om tijdens het lezen van dit artikel al je vooroordelen even te parkeren. Het heeft mij enorm geholpen om verder te kijken dan m’n neus lang is. En wellicht inspireert mijn verhaal je om, ondanks al onze conditioneringen en collectieve gedachtes, toch anders naar de status quo te kijken dan wat van ons verwacht wordt.

Het begon allemaal toen ik als klein kind met mijn moeder naar de kinderboerderij ging. Waar mijn broertje niet door het hek heen durfde waande ik me tussen de geitjes en interesseerde het me niets als deze een beetje aan m’n haar zaten te likken. Op een dag was mijn moeder me zelfs kwijt en vond ze me in het geitenhok waar ik lag te tukken in het hooi tussen de geitjes. Dat dieren mijn vrienden waren was dus al vroeg duidelijk. Toch groeide ik op met het eten van vlees en net zoals zoveel mensen stelde ik hier nooit echt vragen over en besefte ik al helemaal niet waar dat vlees precies vandaan kwam. Ik ontpopte me dan ook tot een ware carnivoor en ik kan me de dagen nog goed herinneren waar ik wist dat we ’s avonds gingen gourmetten. De hele dag at ik niets zodat ik lekker veel honger had voor het feestmaal. En jawel, wie zat er altijd als laatste aan tafel alle vleesresten te verorberen? Me!

Mijn carnistische carrière zette zich voort toen ik in mijn puberteit begon te werken bij de slagerij afdeling van de lokale C1000. Ik maalde het gehakt, maakte de filet americain en sneed de kipfilets schoon. Nooit besefte ik eigenlijk wat er door mijn handen ging, todat mijn chef op een dag tussen neus en lippen door vertelde dat ze de kipfilets inspoten met water. “Geld printen”, noemde hij het. Toch bleef ik waar ik was: de mannen van de slagerij waren tenslotte de ‘stoere mannen’ binnen de C1000. Als je bij de AGF (groentenafdeling) werkte was je eigenlijk een pussy.

Het imago van carnivoor beviel me wel en mijn vleesconsumptie nam door de jaren heen daarom toe. Totdat ik op mijn 18e op de weegschaal ging staan en zag dat ik 103 kilo woog – de weegschaal ging maar tot 100 kilo dus hij maakte een nieuw rondje tot de 3 kilo… pijnlijk… Voor iemand van 1,96m is dat niet het meest ideale gewicht.

Dat was de eerste keer dat ik me echt bezig hield met mijn gewicht en ik ging op zoek naar een dieet. Via een collega van mijn toenmalige werk kreeg ik het zogenaamde ‘schaatsersdieet’ – ik had er nog nooit van gehoord. Het was een heel simpel te volgen weekmenu dat je een aantal weken moest doen. Na de tweede dag was ik het al zat…

…Maar ik zette door, volhardend als ik ben. Je begrijpt dat ik flink wat kilo’s kwijt raakte, maar tegelijkertijd voelde ik me futloos en genoot ik geen moment van mijn eten. Dat de kilo’s er na een maand weer aan zaten was dan ook niet zo verwonderlijk.

Doordat ik mijn vlees -en drankconsumptie iets had teruggeschroefd was ik uiteindelijk wel vrij snel van de 103 kilo af, maar een sixpack daar kon ik alleen nog van dromen. Maar de missende sixpack was niet wat me dwars zat. Het was de vermoeidheid die ik altijd in mijn lichaam voelde. Vooral na het eten van een stevige maaltijd met veel aardappelen, vlees of pasta lag ik uit te puffen op de bank.

Niet verwonderlijk overigens aangezien het enorm veel energie kost voor het lichaam om vlees te verteren, laat staan de suikerpieken die de aardappelen en pasta veroorzaakten.

Mijn zoektocht naar de ideale lifestyle ging daarom verder en zo kwam ik in aanraking met het cavemandieet, beter bekend als de paleo lifestyle. In deze lifestyle staat het eten van vlees centraal en je snapt dat dit mij als oppercarnivoor als muziek in de oren klonk! Naast veel vlees probeer je te eten zoals de oermens dit vroeger ook deed – dus geen brood, pasta, aardappelen en bewerkt voedsel. Een tijdje leek dit dieet voor mij te werken, maar doordat ik weinig koolhydraten binnen kreeg bleef ik me slapjes voelen na elke maaltijd. Paleo zegt namelijk dat je geen brood, pasta, aardappelen etc. mag eten, maar ook peulvruchten zijn in principe verboden. En dat terwijl deze voedingsmiddelen juist vol zitten met complexe koolhydraten die je lichaam van energie voorzien.

Je voelt ‘m al aankomen – dit dieet ging ik niet volhouden. Ik had het gevoel weer terug te zijn bij af en was op een punt gekomen waarbij ik begon te accepteren dat ik gewoon een average dude was met een kleine bierbuik. Een lichaam vol energie en uitgerust met een sixpack was alleen weggelegd voor superhelden uit de films en voor mensen die het geluk hadden goede genen te hebben.

En dat was toen ik op een avond de documentaire Food Inc. keek met een van mijn beste vrienden. In deze docu komt de ware (gruwelijke) aard achter de vleesindustrie in Amerika aan bod en er was bij mij een zaadje geplant.

“Dit kan toch niet echt gebeuren”, vroeg ik mezelf af en ik begon het internet af te struinen naar meer informatie. Al snel stuitte ik op dierenactivist Gary Yourofsky en bekeek ik een speech van hem die op youtube stond. Na het kijken van de speech zat ik nog enkele minuten naar mijn scherm te staren om alles in te laten dalen van wat ik zojuist had gezien. Langzaam maar zeker begonnen de puzzelstukjes op hun plek te vallen en kreeg ik in de gaten dat dit weleens de oplossing zou zijn voor al mijn ‘gezondheidsklachten’.

Maar de aard van het beestje krijg je er natuurlijk niet zomaar uit, we zijn tenslotte gewoontedieren. Na een aantal dagen had ik Gary alweer naar de achtergrond verdrongen terwijl ik van mijn biefstuk aan het genieten was. Noem het onverschilligheid, noem het luiheid, ik had gewoon nog dat extra duwtje in de rug nodig.

Dat duwtje kwam al vrij snel na het zien van nog een documentaire van Joaquin Phoenix genaamd ‘Earthlings’. In deze docu laat Joaquin zien hoe de wereld vandaag de dag met dieren omgaat. Na 10 minuten heb ik de documentaire afgezet, het was ondraaglijk om naar te kijken – ik besloot op dat moment dat ik definitief vegetariër zou worden.

Mijn vega avontuur begon en naast vaarwel te hebben gezegd tegen vlees en vis, deed ik ook afstand van al het bewerkte voedsel en suiker. In een rap tempo begon ik me anders te voelen, veel lichter. Na elke maaltijd hoefde ik niet neer te ploffen op de bank. Middagdutjes waren verleden tijd en mijn smaak verbeterde met de dag.

Vlees en vis weglaten was ook helemaal niet zo moeilijk als ik dacht. Een paar aanpassingen in mijn dieet en alles veranderde, het was onvoorstelbaar.

Ik werd rustiger en had meer helderheid in mijn gedachtes. Alhoewel ik niet bizar veel overgewicht had raakte ik de laatste overtollige kilo’s binnen no-time kwijt en bereikte ik vrij snel het perfecte lichaam waar ik zolang van gedroomd had.

Door meer te luisteren naar mijn lichaam en de natuur om me heen bewandelde ik een pad dat ik zelf uitstippelde in plaats van continu te luisteren naar anderen. Langzaam maar zeker kreeg ik het idee dat ik op de goede weg zat ‘I was on to something’.

En dat ik iets op het spoor was werd bevestigd na het lezen van The China Study van T. Colin Campbell die tijdens een 20 jaar durende studie een direct verband wist te leggen tussen voeding, lifestyle en welvaartsziektes. De New York Times riep de studie zelfs uit tot ‘Grand Prix van de epidemiologie’.

Na het lezen van dat boek schrapte ik ook de rest van de dierlijke producten en bewerkte voeding uit mijn dieet. Vanaf dat moment probeerde ik zoveel mogelijk volwaardige, plantaardige voeding te eten en nu drie jaar later wil ik nooit meer anders.

Ik begon mijn website en platform Veganrevolutie.nl en schreef het boek De Vegan Revolutie. Met het platform probeer ik mensen te inspireren om Vegan eens een kans te geven. Want door enkel plantaardig te eten zul je niet alleen jouw lichaam een groot plezier doen, ook bouw je direct mee aan een betere toekomst voor je medemens, de dieren, jezelf en volgende generaties.

Een betere win-win-win-win-win situatie zou ik niet kunnen noemen. En als zo’n mega carnist als ik was het kan, moet jij het al helemaal kunnen. Geef het een kans en oordeel achteraf!


Maik Suter – auteur De Veganrevolutie

Wil jij net als Maik ook een Veganrevolutie? Kijk dan hier voor een gratis weekmenu en receptenboekje. 

Bestel het boek inclusief bonussen hier.
Kijk voor receptinspiratie hier.

Volg Maik op facebook en instagram.

Zoveel meer dan alleen gezondheid

– Rob Möhlmann – www.lekker-leven.com –

Mijn naam is Rob en mijn reis naar een gezonde levensstijl begon op 23 december 2012. Ik had er genoeg van dat ik één of twee keer naar de sportschool stoof om mezelf weer strak en fit te sporten, om het vervolgens na een aantal maanden weer te laten versloffen. Ik voelde me dik en was teleurgesteld dat ik het niet kon volhouden.

Via Twitter volgde ik iemand die regelmatig berichten plaatste over bootcamps. De foto’s die zij deelde maakte mij nieuwsgierig. Via het internet zocht ik of er in Uden ook bootcamps werden georganiseerd. De eerste hit was direct raak. Reactief Uden, een vereniging voor fysieke, mentale en sociale conditietraining. Op hun website las ik: “RAU is een vereniging voor fysieke, mentale en sociale conditietraining. Onze holistische aanpak zorgt er voor dat je weer plezier krijgt in een gezonde levensstijl!”

Holistische aanpak? Plezier in een gezonde levensstijl? Dat was wat ik zocht. Direct nam ik contact met ze op. Al snel kreeg ik de uitnodiging om gezellig mee te komen sporten. Vanaf die allereerste keer in december 2012 ben ik niet meer weggeweest.

De holistische aanpak van Reactief Uden hielp mij in te zien dat gezondheid van meer dingen afhangt dan bewegen alleen. Je gezond voelen betekent naast fysieke fitheid ook een gezond eetpatroon, training en onderhoud van sociale en mentale eigenschappen en vooral meer bewustzijn van het heden (mindfulness).

Langzaam maar zeker ontwikkelde ik mijn kijk op eten. Wat stopte ik eigenlijk dagelijks in mijn mond en was dat wel goed voor mij? Zo kwam ik er achter dat ik het heft in eigen handen moest nemen als ik echt gezonder wilde gaan leven.

Veganchallenge

Meer en meer begon ik over gezondheid te lezen. Getriggerd door de film ‘Forks Over Knifes‘ en ‘Super Juice Me‘ van Jason Vale, besloot ik op 1 oktober 2014 een maandje geen vlees meer te eten. Ik meldde mij aan bij de Veganchallenge en maakte voor het eerst in mijn leven kennis met een plantaardig eetpatroon.

Na een maand sprak ik met mijn vriendin en zei haar dat ik me schoon voelde. Dat klinkt misschien gek maar mijn lijf voelde opgeruimd, vitaal en krachtig. Ik heb energie voor twee en huppel als een jonge God de trap af (analyse van mijn vriendin). Hoewel ik vreesde dat het moeilijk zou worden, heb ik die eerste maand totaal niet als een uitdaging ervaren. Al vanaf dag één voelde het goed. Het voelde zelfs zo goed dat ik besloot om mijn plantaardige levensstijl nog even voort te zetten.

Wat ik erg fijn vind aan plantaardig eten is dat je je geen zorgen hoeft te maken hoeveel je eet. Geen calorieën tellen dus. Ik eet meer dan voldoende en toch voel ik me niet overdreven vol. Wel heel verzadigd. Plantvoedsel bevat precies de juiste hoeveel vet en zorgt voor directe energie.

Vijf maanden verder

Toen ik aan dit avontuur begon wist ik niet welke impact dit op mijn leven zou hebben. Natuurlijk wist ik dat het eten van meer groente en fruit zou bijdragen aan een betere gezondheid. Maar het volledig wegsaneren van vlees en zuivel was voor mij een nieuwe ervaring. Inmiddels was ik vijf maanden verder en was ik overtuigd dat een plantaardig eetpatroon één van de beste keuzes is die ik in de afgelopen tijd had gemaakt.

Wat ik ook leerde is dat plantaardig eten helemaal niets te maken heeft met konijnenvoer. Deze uitspraak hoor ik nog wel eens wanneer ik aan mijn schaal met groente zit tijdens de lunchpauze op mijn werk. Plantaardig eten is verre van dat. Als je mij al wat langer volgt heb je vast de verschillende recepten op mijn website www.lekker-leven.com voorbij zien komen. Tijdens mijn plantaardige ontdekkingstocht heb ik persoonlijk nog nooit zoveel kleur op mijn bord gehad en nog nooit zo divers gegeten. Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel smaken je vergeet wanneer je eenzijdig eet. (vleeseters eten meestal eenzijdig)

Mede door het switchen naar een plantaardig eetpatroon zijn mijn smaakpapillen geëxplodeerd. Kun je je voorstellen dat ik aan het einde van de challenge helemaal geen behoefte had om te stoppen? Waarom zou ik?

Langzaam transformeerde ik van een vleeseter naar een planteneter. Mijn gezondheid veranderde spectaculair. Ik viel af en voelde me fitter en fitter worden. Ik slaagde er zelfs in om na 35 jaar van hormoonpillen af te komen. Inmiddels eet ik al ruim drie jaar geen vlees, geen vis en geen dierlijke zuivel meer.

Persoonlijke ontwikkeling

Naast alle ervaring op voedingsgebied gebeurde er nog iets moois. Ik kreeg meer oog voor dierenwelzijn. Nooit eerder stond ik stil bij de dieren wanneer ik mijn mes in een sappig biefstukje zette. Nooit eerder vroeg ik mij af waarom ik wel een stukje rundvlees kon eten maar niet het malse dijbeen van een Golden Retriever. Nooit heb ik mijzelf de vraag gesteld waarom ik vroeger wel eens chicken wings at bij McDonald’s, maar hier nooit aan dacht wanneer ik mij verbaasde over de gracieusheid van een zwaan. Een verklaring hiervoor vind je in de video The secret reason we eat meat van psychologe Dr. Melanie Joy. Op heldere maar schokkende wijze legt zij uit hoe wij vanaf onze geboorte worden beïnvloed. Vlees eten wordt ons met de paplepel ingegoten. Vlees eten is normaal, het is natuurlijk en het is nodig om gezond te blijven. Maar is dit zo? Inmiddels stapelen de bewijzen zich op dat het tegenovergestelde waar is.

Wanneer je de video van Melanie Joy eens goed tot je laat doordringen en je probeert er zonder vooringenomenheid naar te kijken, kun je maar tot één conclusie komen. De vleesindustrie is fucked up en zolang wij met zijn allen vlees blijven eten, stimuleren wij de ondergang van ons eigen bestaan. Kun je dit echt zo zien? Ja, volgens onafhankelijke wetenschappers is de vleesindustrie het allergrootste probleem van de mensheid. Niet alleen ruïneert zij onze planeet maar zijn zij ook medeverantwoordelijk dat er jaarlijks honderdduizenden mensen onnodig lijden aan chronische ziekten zoals obesitas, hart-en vaatziekten, diabetes, kanker, hoge bloeddruk en nierziekten.

Bewustwording

Zo langzamerhand begin je misschien te beseffen dat mijn persoonlijke reis naar een gezonder eetpatroon zonder vlees en zuivel voor een groot deel te maken heeft met bewustwording. Een proces dat naast alle positieve effecten voor mijn gezondheid, mij ook heeft geleerd dat ik in staat ben keuzes te maken die een reflectie zijn voor wat ik denk en voel. In plaats van wat ik ‘geleerd heb’ om als normaal te bezien.

Door de video van Dr. Melanie Joy heb ik geleerd dat zonder bewustwording er geen vrije keuze mogelijk is. Nog niet zo lang geleden zei een goede vriend mij dat wij niet de illusie moeten hebben om de wereld te verbeteren. Persoonlijk denk ik dat iedere keus die wij maken van invloed is op het systeem en op onszelf. De historie laat ook zien dat bewustwording deuren opent naar sociale transformatie. Steeds meer artsen en wetenschappers zien de noodzaak om jarenlange gewoontes te herzien en nieuwe manieren te vinden om onze gezondheid te bewaken. Voeding speelt hierin een belangrijke rol. De stem van mensen die er bewust voor kiezen om geen vlees en zuivel meer te eten groeit met de dag. De positieve ervaringen stapelen zich op en steeds meer artsen beginnen in te zien dat voeding één van de belangrijkste aspecten is om patiënten te begeleiden naar een gezondere levensstijl.

De vlees en zuivel industrie vecht terug. Vanzelfsprekend. Vaak doen zij dit door door misleidende informatie, propaganda en angstmakerij. Maar in plaats van planteneters af te zetten als extreme figuren die alleen maar rauw voedsel eten en geen gezelligheid meer kennen, is een plantaardige levensstijl voor iedereen goed. Het doel van planteneters is een wereld te creëren gebaseerd op compassie in plaats van wreedheid. Een wereld waarin empathie sterker is dan apathie. Authenticiteit in plaats van on-eerlijkheid en gerechtigheid in plaats van onderdrukking.

Dit alles heeft er bij mij voor gezorgd dat ik over veel dingen anders ben gaan denken. De grote billboards die ons willen laten geloven dat we er goed gaan uitzien als we coca cola drinken. Vriendschappen die alleen maar mogelijk zijn wanneer je hetzelfde merk bier drinkt en de farmaceutische industrie die wel vaart bij een zieke maatschappij.

Daarom is mijn stap naar een plantaardige levensstijl één van de beste keuzes die ik de afgelopen tijd heb gemaakt. Ik voel me niet alleen fitter en gezonder, maar ik ben mij ook veel meer bewust geworden van mijn bijdrage aan deze planeet en aan mijn omgeving.

Rob Möhlmann – www.lekker-leven.com