De 5 grootste nadelen van het veganisme

Headerfoto credits: Jeroen Moerdijk

Normaliter hoor je mij helemaal content zijn met mijn vegan lifestyle, en dat is ook niet opeens veranderd. Don’t worry. Maar eerlijk is eerlijk, niet alles in het leven is plantaardige koek en ei-vervanger, right? Dus dat geldt ook voor een vegan lifestyle.

In de afgelopen twee jaar dat ik vegan ben, kwamen er dus heus een aantal dingen op mijn pad die wat minder feestelijk waren. Dit zijn de 5 grootste nadelen van het veganisme die ik ervaar (of ervaren heb). Komen ze jou bekend voor?

1. Nooit meer terug naar onwetendheid

Soms, héél soms, mis ik het een beetje om niet te weten hoe erg het eraan toegaat in de bio-industrie. Wat de dieren doormaken op weg naar het slachthuis. Of hoe ze worden mishandeld voordat ze uiteindelijk op het bord liggen van degene die denkt dat het dier een ‘goed leven heeft gehad’.

Ook als je vegan wordt voor het milieu, of voor je eigen gezondheid, en niet zozeer omdat je om dieren geeft, kom je vroeg of laat achter de feiten. Je kijkt wetenschappelijke docu’s, ziet berichten voorbij komen op social media, of praat erover met anderen. Hoe dan ook, als je de kennis eenmaal hebt, kun je nooit meer terug naar onwetendheid. En dat is keihard uit je comfortzone.

Maar…

Uiteraard is het leven makkelijker als je onwetend bent. Althans, dat vind ik in sommige gevallen wel. Het is nu eenmaal niet heel chill om je constant bewust te zijn van alle bloederige en schandalige taferelen die plaats vinden. Maar aan de andere kant maakt dat jou wel een slimmer mens, die bewustere keuzes maakt en niet non-stop bezig is met zichzelf. Hoe epic is dat?

2. Je kan vrienden kwijtraken

Meteen gerelateerd aan nummer 1, is nummer 2 iets wat ik wel veel hoor van anderen, maar bij mij gelukkig niet zoveel is gebeurd. Echte vrienden die niet vega(n) zijn zullen jouw keuzes respecteren, maar zeiksnorren zijn er altijd. Dan ben je opeens ‘saai’, ‘arrogant’, ‘niet meer dezelfde’ of een ‘extremist’. Ook domme grapjes zullen wat vaker om je oren vliegen, waar jij als vegan dan natuurlijk heel hard om hoort te lachen, anders ben je zo’n zure azijnpisser.

Maar…

Als vrienden jouw keuzes niet respecteren of constant met je in discussie gaan teneinde jou wel even van je ‘bevlieging’ af te helpen, dan zijn het geen vrienden. Punt. Wel echt een zure kutpunt overigens, maar de waarheid. En ja, je kunt deze mensen dus kwijtraken, maar wat een verrijking om van zulke types af te zijn! And besides, sinds ik vegan ben heb ik zo ontzettend veel leuke mensen leren kennen… Ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad als nu 🙂

3. Je kunt niet meer alles zonder nadenken verorberen

Yup, dat is echt een beetje finito. Zelfs als je in een restaurant zit en vraagt of een gerecht vegan is blijft het een beetje tricky. Onlangs was ik in een koffietoko en vroeg ik aan de barista of de bananencake vegan was, waarop hij ‘ja’ antwoordde. Toen ik vroeg of hij het zeker wist, zei hij met één wenkbrauw omhoog getrokken: ‘Ja, je bedoelt toch of er geen vlees in zit?’ Dat dus.

Mensen bedoelen het vaak goed, maar als je niet bezig bent met begrippen als vega, vegan, vegetarisch of whatever, dan weet je ook niet altijd wat er precies wordt bedoeld. Ook al hebben ze de beste intenties; de meesten zien een taart met honing toch echt als vegan. De tijd van alles onbezorgd in je giechel schuiven is dus voorbij. Jammer, joh.

Maar…

Aan de andere kant is dat natuurlijk ook weer goed. Je wordt op deze manier steeds bewuster van wat je allemaal eet, en ik ben van mening dat het niet meer dan logisch is om te willen weten wat voor brandstof je lichaam in gaat. Je hebt er namelijk maar één, en als het goed is wil je daar nog een tijdje mee door. Dat hoop ik tenminste.

Fotocredits: Mies Media

4. Je zal 24/7 uit moeten leggen dat je écht geen eiwittekort hebt…

Of vitamine C, ijzer, magnesium, of whatsoever. Op de een of andere typische manier verandert iedereen spontaan in een dokter, diëtist of een voedingsdeskundige als ze erachter komen dat je plantaardig eet. Je zal dus ook heul vaak aan mensen uit gaan leggen dat je als veganist ECHT alle voedingsstoffen binnenkrijgt, dat je ECHT niets tekort komt en ja, dat je aan het eind van het jaar ECHT nog steeds in leven bent. #joe

Maar…

Het leuke aan dit ‘nadeel’, is dat je natuurlijk (als het goed is) correct wilt kunnen antwoorden. Hierdoor ga jij boeken lezen, win je online informatie in, en verdiep jij je in wat voor vitamines en mineralen je wel of niet nodig hebt als vegan. Zo kom je er onder andere achter dat het voor mensen die wél dierlijke producten eten net zo spannend is of ze hun vitamine B12 wel binnenkrijgen. Weet je exact hoe veganisten aan hun ijzer komen. Of leer je welke plantaardige eiwitbronnen er zijn en wat voor lekkere dingen je daar allemaal mee kunt maken, zoals deze homemade hummus, Japanse tempe bowl of plant based Nutella. Enjoy!

5. Je kan rekenen op veel discussies en onbegrip

#truestory. Nu valt het in mijn omgeving allemaal wel mee en zijn de discussies die ik voer vooral heel vruchtbaar. Maar als ik soms de verhalen van newbie vegan vrienden hoor… Onbegrip van familie (‘Nou, joh, doe niet zo ongezellig! Eet gewoon die steak en niet zo zeuren. Het beest is toch al dood.’), vrienden, collega’s en studiegenootjes. Bereid je dus voor op het feit dat je vaak het gevoel zal krijgen jezelf te moeten ‘verantwoorden’ voor het feit dat je geen dierlijke producten wil consumeren. Commentaar, bijzondere blikken, irritaties of hilarische opmerkingen in overvloed, zeg maar.

Maar…

Aan de andere kant is het dan ook wel weer awesome om met deze mensen open de discussie in te gaan – als er met respect wordt gepraat. Anders dikke doei, natuurlijk 😉 Met goede onderbouwingen, wetenschappelijke feiten, cijfers en een positieve attitude vertellen waarom een vegan lifestyle eigenlijk de meest logische keuze is, zet veel mensen ook aan het denken. Zo zijn mijn moeder, schoonmoeder, aangetrouwde oma, een aantal vriendinnen, een paar hardcore vleeseters in mijn FB vriendenlijst én mijn lieve zwager allemaal vegan, of minstens vegan curious, geworden. Puur en alleen omdat discussies ook de raderen laten draaien. Bonus van de week, zeg ik je!

Conclusie?

Dus ja, je zal wat tegengas, verontwaardigde blikken, eye rolls, geouwehoer, uitgekauwde clichés, en geëmmer over je heen krijgen als je vegan wordt. Maar weet je? Soit! Dit geldt namelijk voor alles wat nét even anders is dan familie Doorsnee- Gemiddeld. Als jij eenmaal weet waar je het voor doet, dan sta je ook sterker in je schoenen en zie je nadelen niet meer als vervelend, maar als iets waar je wat mee kan in het leven. Simple as that.

Komen deze ‘nadelen’ jou bekend voor? Of ervaar je zelf weer andere shizzle? Laat het me weten via Facebook, tag me op Instagram. En oh ja, je kunt me ook volgen in de video’s van Tom (VeganAnimal) op YouTube.

Headerfoto credits: Jeroen Moerdijk


Dit artikel is eerder verschenen op www.squatcilla.nl.

Vegan Mythbusters

Petricia Siepman – Plantmadepretty.com –

Ik had ze vroeger ook: vooroordelen. Over mensen die geen vlees eten. En zeker over mensen die dan ook nog eens geen melk, eieren en boter eten. ‘Wat eten ze dan?’, dacht ik. Er zijn een aantal stereotypen over vegans die niet helemaal kloppen. Ik kreeg ik ze ook wel eens te horen. ‘Dan kun je toch alleen maar sla eten?’. Misschien heb jij ook je voedingspatroon aangepast. Op welke manier dan ook. En kreeg je een soortgelijke reactie. In deze blog zijn drie veelgehoorde vegan myths busted!

VEGANS ETEN ALS KONIJNEN; ALLEEN MAAR SLA EN WORTELS

Op een werkdag nam ik gewone boterhammen mee en een collega zei: “dat eet je wel?”. Ik zei: “denk je dat ik alleen maar sla en wortels eet?” “Nou, eigenlijk wel”, was zijn antwoord .

Alleen maar sla en wortels? Nee hoor. Ik zou het er voor over hebben om dieren te sparen, maar alleen maar sla is echt niet nodig en ook veel te eenzijdig trouwens. Ik eet echt wel eens een patatje. Heerlijk toch? Moet echt wel kunnen. Ik hou erg veel van taart en die maak ik regelmatig. Een heerlijke vegan aarbeienkwarktaart of een mangotaart? Dat sla ik echt niet af! Hetzelfde geldt voor chocola. Vooral de pure varianten van Tony Chocolonley! Of Oreos! Allemaal vegan. En ’s avonds? Een heerlijke curry of een pasta pesto. Het kan allemaal!

VEGANS WILLEN ANDEREN KOSTE WAT HET KOST OVERTUIGEN VAN HUN LEVENSSTIJL

Veel mensen hebben het idee dat vegans hardcore activisten zijn die niets anders doen dan mensen proberen te overtuigen van hun leefwijze. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Tuurlijk, ze bestaan, maar de meeste vegans die ik ken zijn gewoon lief voor alles en iedereen. Ze leven met liefde voor mens, dier en planeet en dat zijn fijne mensen om bij in de buurt te zijn. Ze denken bewust na over eten, over het behoud van de planeet en over dierenwelzijn.

Als het onderwerp van dierenwelzijn, milieu of gezondheid in combinatie met het eten van vlees aan bod komt, ja, dan geven ze zeker hun mening. En als je doorvraagt, krijg je meer te horen, want de meeste vegans weten waar ze het over hebben. Maar koste wat het kost overtuigen? Nee hoor. Het gaat juist om de gedachte dat iedereen zijn eigen keuze moet mogen maken over wat hij wil eten en waarom.

VEGANS ZIJN HIPPIES MET GEITENWOLLENSOKKEN

Ze zijn er zeker wel, vegan hippies, maar dat betekent niet dat alle vegans hippies zijn. Alle vegans die ik ken dragen gewone schoenen, geen sandalen, ze dragen gewone spijkerbroeken, brillen en jurkjes.

Het is vaak niet te zien wanneer iemand vegan is. Wat ik wel grappig vind is om een vegetariër/vegan te herkennen in de supermarkt op het moment dat de boodschappen op de band worden gezet. Bij de soja yoghurt denk ik ‘hmmm misschien’, bij de hummus denk ik ‘kan zo maar’, bij de Garden Gourmet balletjes ‘nice, vegetariër’, maar bij de Wilmersburger kaas denk ik ‘kan niet missen’.

Petricia Siepman – www.plantmadepretty.com

Eerder verschenen op www.plantmadepretty.com.

Gebruik deze 5 tips om van beginnen met veganistisch eten (g)een eitje te maken

Gebruik deze 5 tips om van beginnen met veganistisch eten (g)een eitje te makenGoed, je weet nu dat veganistisch eten gezonder is, milieuvriendelijker is en natuurlijk véél respectvoller is voor alle dieren met wie we deze wereld delen. Toch is er iets wat je tegenhoudt: HOE DAN?!

We zijn zo gewend aan ons kommetje yoghurt bij het ontbijt, een boterham is niet compleet zonder kaas en hoe maak je in hemelsnaam lekkere pasta zonder gehakt? Als je wilt beginnen met veganistisch eten kan het nogal overweldigend voelen al die ‘normale’ patronen te moeten doorbreken. Tweeënhalf jaar geleden dacht ik hetzelfde. Wat bleek? Ten eerste hoef je niet eens zo veel patronen te doorbreken en ten tweede gaat er een wereld aan smaaksensaties voor je open zodra je je draai hebt gevonden! Om jou daar een handje bij te helpen zet ik vandaag 5 tips op een rijtje die jou helpen om van veganistisch eten (g)een eitje te maken!

Begin met één-op-één veranderingen

Om dichtbij jezelf te blijven kan het helpen te beginnen met aanpassingen die zo min mogelijk in je normale eetpatroon veranderen. Vervang je yoghurt door sojayoghurt of kokosyoghurt, vervang je kaas door veganistische kaas en ruil je dierlijke gehakt in voor een plantaardige variant. Je zult natuurlijk wel enig verschil in smaak merken (en helaas ook in je portemonnee), maar op deze manier blijf je wel het dichtst bij wat je gewend bent.

IMG_20170906_090909_511.jpgCheck je ingrediënten thuis

Niets is minder beschamend dan een uur doen over je boodschappen omdat je overal in de weg staat terwijl je de ingrediëntenlijst van al je boodschappen leest. In het begin zul je nu eenmaal veel labels moeten lezen, maar na verloop van tijd weet jij precies wat wel en niet veganistisch is. Lang leven online boodschappen doen: de ingrediëntenlijsten staan erbij! Je hoeft dus niet per se online boodschappen te doen maar kunt de websites wel gebruiken om de ingrediëntenlijsten van de producten die je wilt kopen te checken. Vegan? Op je lijstje!

IMG_20170905_191150_720

Kook meer in één keer

In het begin ben je wellicht zoekende naar lekkere veganistische recepten omdat je misschien niet gewend bent om bepaalde ingrediënten combineren of zelfs te gebruiken. Het kost je dan veel energie om elke avond iets nieuws op tafel te zetten. Je kunt jezelf die tijd en energie sparen door grotere hoeveelheden tegelijkertijd te koken: heb je voor vandaag een lekker recept uitgezocht, maak er dan direct meerdere porties van zodat je het morgenavond en wellicht overmorgen tijdens de lunch ook kunt eten!

med_res (37)

Verwen jezelf

Als je net veganistisch gaat eten bekruipt je misschien het gevoel dat je niets lekkers meer kunt eten. Cake, taart, snoep, chocolade: overal zit wel melk, ei of gelatine in! Al die ingrediënten zijn echter ontzettend gemakkelijk te vervangen. Nee, je kunt niet meer zomaar een willekeurige cake in de supermarkt kopen, maar iets zelf maken is zó veel leuker en lekkerder! Struin het internet af naar iets lekkers waar je je echt op kunt verheugen (of check snel deze recepten) en gebruik je vrije dag om hier optimaal van te genieten. Binnen no-time wil iedereen proeven waar jij van smult!

med_res (80)

Bezoek vegan festivals

Serieus, als je ergens geïnspireerd raakt is het wel op vegan festivals zoals VegFest en Veggieworld! Soms krijg je misschien het gevoel dat je er alleen voor staat als iedereen in je omgeving kritische kanttekeningen bij jouw levensstijl zet, maar één voet binnen dit soort festivals en je bent in één klap genezen. Hier voel je je omringd door mensen die tenminste één belangrijke factor met jou gemeen hebben: ze willen geen dieren eten. Je bevindt je te midden van doorgewinterde veganisten die niet eens meer weten hoe vlees smaakt maar ook beginnelingen zoals jij die hier komen leren wat er allemaal mogelijk is. Ik beloof je dat je je ogen zult uitkijken, dat doe ik namelijk ook telkens weer! Veganisme is echt een trend en dat merk je overal. Neem zeker een grote tas mee en voldoende geld, want die paar keer per jaar dat je zo’n festival bezoekt wil je echt inslaan. Talloze nieuwe veganistische producten, diverse aantrekkelijke beursaanbiedingen en héél veel veganistische lekkernijen! Neem vooral je niet-vegan vrienden mee, want wat je hier allemaal kunt ontdekken en proeven overtuigt echt iedereen ervan dat veganistisch eten (g)een eitje is!

Wat vond of vind jij het moeilijkste aan beginnen met veganistisch eten?

Giulia Califano – www. renmeisje.com

Eerder verschenen op www.renmeisje.com

Hoe de grootste vleeseter aller tijden een Vegan Revolutie begon

Maik Süter – auteur De Veganrevolutie –

“Ik zou echt nooit vegan kunnen zijn”. Het is de reactie die ik vaak hoor als ik zeg dat ik leef op een volledig plantaardig dieet. Het waren die exacte woorden die ik jaren eerder ook zei toen ik voor het eerst in aanraking kwam met iemand die vegan was. Wat ik toen nog niet besefte is dat we vaak te snel onze conclusies trekken bij het aanhoren van iets radicaals, zoals het niet eten van dierlijk voedsel. Daarom wil ik je vragen om tijdens het lezen van dit artikel al je vooroordelen even te parkeren. Het heeft mij enorm geholpen om verder te kijken dan m’n neus lang is. En wellicht inspireert mijn verhaal je om, ondanks al onze conditioneringen en collectieve gedachtes, toch anders naar de status quo te kijken dan wat van ons verwacht wordt.

Het begon allemaal toen ik als klein kind met mijn moeder naar de kinderboerderij ging. Waar mijn broertje niet door het hek heen durfde waande ik me tussen de geitjes en interesseerde het me niets als deze een beetje aan m’n haar zaten te likken. Op een dag was mijn moeder me zelfs kwijt en vond ze me in het geitenhok waar ik lag te tukken in het hooi tussen de geitjes. Dat dieren mijn vrienden waren was dus al vroeg duidelijk. Toch groeide ik op met het eten van vlees en net zoals zoveel mensen stelde ik hier nooit echt vragen over en besefte ik al helemaal niet waar dat vlees precies vandaan kwam. Ik ontpopte me dan ook tot een ware carnivoor en ik kan me de dagen nog goed herinneren waar ik wist dat we ’s avonds gingen gourmetten. De hele dag at ik niets zodat ik lekker veel honger had voor het feestmaal. En jawel, wie zat er altijd als laatste aan tafel alle vleesresten te verorberen? Me!

Mijn carnistische carrière zette zich voort toen ik in mijn puberteit begon te werken bij de slagerij afdeling van de lokale C1000. Ik maalde het gehakt, maakte de filet americain en sneed de kipfilets schoon. Nooit besefte ik eigenlijk wat er door mijn handen ging, todat mijn chef op een dag tussen neus en lippen door vertelde dat ze de kipfilets inspoten met water. “Geld printen”, noemde hij het. Toch bleef ik waar ik was: de mannen van de slagerij waren tenslotte de ‘stoere mannen’ binnen de C1000. Als je bij de AGF (groentenafdeling) werkte was je eigenlijk een pussy.

Het imago van carnivoor beviel me wel en mijn vleesconsumptie nam door de jaren heen daarom toe. Totdat ik op mijn 18e op de weegschaal ging staan en zag dat ik 103 kilo woog – de weegschaal ging maar tot 100 kilo dus hij maakte een nieuw rondje tot de 3 kilo… pijnlijk… Voor iemand van 1,96m is dat niet het meest ideale gewicht.

Dat was de eerste keer dat ik me echt bezig hield met mijn gewicht en ik ging op zoek naar een dieet. Via een collega van mijn toenmalige werk kreeg ik het zogenaamde ‘schaatsersdieet’ – ik had er nog nooit van gehoord. Het was een heel simpel te volgen weekmenu dat je een aantal weken moest doen. Na de tweede dag was ik het al zat…

…Maar ik zette door, volhardend als ik ben. Je begrijpt dat ik flink wat kilo’s kwijt raakte, maar tegelijkertijd voelde ik me futloos en genoot ik geen moment van mijn eten. Dat de kilo’s er na een maand weer aan zaten was dan ook niet zo verwonderlijk.

Doordat ik mijn vlees -en drankconsumptie iets had teruggeschroefd was ik uiteindelijk wel vrij snel van de 103 kilo af, maar een sixpack daar kon ik alleen nog van dromen. Maar de missende sixpack was niet wat me dwars zat. Het was de vermoeidheid die ik altijd in mijn lichaam voelde. Vooral na het eten van een stevige maaltijd met veel aardappelen, vlees of pasta lag ik uit te puffen op de bank.

Niet verwonderlijk overigens aangezien het enorm veel energie kost voor het lichaam om vlees te verteren, laat staan de suikerpieken die de aardappelen en pasta veroorzaakten.

Mijn zoektocht naar de ideale lifestyle ging daarom verder en zo kwam ik in aanraking met het cavemandieet, beter bekend als de paleo lifestyle. In deze lifestyle staat het eten van vlees centraal en je snapt dat dit mij als oppercarnivoor als muziek in de oren klonk! Naast veel vlees probeer je te eten zoals de oermens dit vroeger ook deed – dus geen brood, pasta, aardappelen en bewerkt voedsel. Een tijdje leek dit dieet voor mij te werken, maar doordat ik weinig koolhydraten binnen kreeg bleef ik me slapjes voelen na elke maaltijd. Paleo zegt namelijk dat je geen brood, pasta, aardappelen etc. mag eten, maar ook peulvruchten zijn in principe verboden. En dat terwijl deze voedingsmiddelen juist vol zitten met complexe koolhydraten die je lichaam van energie voorzien.

Je voelt ‘m al aankomen – dit dieet ging ik niet volhouden. Ik had het gevoel weer terug te zijn bij af en was op een punt gekomen waarbij ik begon te accepteren dat ik gewoon een average dude was met een kleine bierbuik. Een lichaam vol energie en uitgerust met een sixpack was alleen weggelegd voor superhelden uit de films en voor mensen die het geluk hadden goede genen te hebben.

En dat was toen ik op een avond de documentaire Food Inc. keek met een van mijn beste vrienden. In deze docu komt de ware (gruwelijke) aard achter de vleesindustrie in Amerika aan bod en er was bij mij een zaadje geplant.

“Dit kan toch niet echt gebeuren”, vroeg ik mezelf af en ik begon het internet af te struinen naar meer informatie. Al snel stuitte ik op dierenactivist Gary Yourofsky en bekeek ik een speech van hem die op youtube stond. Na het kijken van de speech zat ik nog enkele minuten naar mijn scherm te staren om alles in te laten dalen van wat ik zojuist had gezien. Langzaam maar zeker begonnen de puzzelstukjes op hun plek te vallen en kreeg ik in de gaten dat dit weleens de oplossing zou zijn voor al mijn ‘gezondheidsklachten’.

Maar de aard van het beestje krijg je er natuurlijk niet zomaar uit, we zijn tenslotte gewoontedieren. Na een aantal dagen had ik Gary alweer naar de achtergrond verdrongen terwijl ik van mijn biefstuk aan het genieten was. Noem het onverschilligheid, noem het luiheid, ik had gewoon nog dat extra duwtje in de rug nodig.

Dat duwtje kwam al vrij snel na het zien van nog een documentaire van Joaquin Phoenix genaamd ‘Earthlings’. In deze docu laat Joaquin zien hoe de wereld vandaag de dag met dieren omgaat. Na 10 minuten heb ik de documentaire afgezet, het was ondraaglijk om naar te kijken – ik besloot op dat moment dat ik definitief vegetariër zou worden.

Mijn vega avontuur begon en naast vaarwel te hebben gezegd tegen vlees en vis, deed ik ook afstand van al het bewerkte voedsel en suiker. In een rap tempo begon ik me anders te voelen, veel lichter. Na elke maaltijd hoefde ik niet neer te ploffen op de bank. Middagdutjes waren verleden tijd en mijn smaak verbeterde met de dag.

Vlees en vis weglaten was ook helemaal niet zo moeilijk als ik dacht. Een paar aanpassingen in mijn dieet en alles veranderde, het was onvoorstelbaar.

Ik werd rustiger en had meer helderheid in mijn gedachtes. Alhoewel ik niet bizar veel overgewicht had raakte ik de laatste overtollige kilo’s binnen no-time kwijt en bereikte ik vrij snel het perfecte lichaam waar ik zolang van gedroomd had.

Door meer te luisteren naar mijn lichaam en de natuur om me heen bewandelde ik een pad dat ik zelf uitstippelde in plaats van continu te luisteren naar anderen. Langzaam maar zeker kreeg ik het idee dat ik op de goede weg zat ‘I was on to something’.

En dat ik iets op het spoor was werd bevestigd na het lezen van The China Study van T. Colin Campbell die tijdens een 20 jaar durende studie een direct verband wist te leggen tussen voeding, lifestyle en welvaartsziektes. De New York Times riep de studie zelfs uit tot ‘Grand Prix van de epidemiologie’.

Na het lezen van dat boek schrapte ik ook de rest van de dierlijke producten en bewerkte voeding uit mijn dieet. Vanaf dat moment probeerde ik zoveel mogelijk volwaardige, plantaardige voeding te eten en nu drie jaar later wil ik nooit meer anders.

Ik begon mijn website en platform Veganrevolutie.nl en schreef het boek De Vegan Revolutie. Met het platform probeer ik mensen te inspireren om Vegan eens een kans te geven. Want door enkel plantaardig te eten zul je niet alleen jouw lichaam een groot plezier doen, ook bouw je direct mee aan een betere toekomst voor je medemens, de dieren, jezelf en volgende generaties.

Een betere win-win-win-win-win situatie zou ik niet kunnen noemen. En als zo’n mega carnist als ik was het kan, moet jij het al helemaal kunnen. Geef het een kans en oordeel achteraf!


Maik Suter – auteur De Veganrevolutie

Wil jij net als Maik ook een Veganrevolutie? Kijk dan hier voor een gratis weekmenu en receptenboekje. 

Bestel het boek inclusief bonussen hier.
Kijk voor receptinspiratie hier.

Volg Maik op facebook en instagram.

Wat maakt het uit als jij stopt met vlees?

Desirée Weijs – Aandachtige Blog –

‘In je eentje kun je de wereld niet veranderen!’

Als ik elke keer een euro kreeg als iemand deze uitspraak als argument gebruikt om vlees te blijven eten, dan had ik mijn studieschuld al ruim afbetaald. Het tegenovergesteld is trouwens waar: als veganist heb je veel meer invloed dan je in eerste instantie denkt.

Drie en half jaar geleden werd ik veganist. Niet omdat ik daarmee de wereld wilde veranderen, maar omdat ik mezelf niet meer schuldig wilde voelen over de keuzes die ik maakte. Ik wilde in lijn leven met mijn idealen, niet loodrecht erop. Hoewel het dus nooit mijn intentie was om andere mensen met mijn gedrag te beïnvloeden, gebeurde het wel.

Het is onvermijdelijk dat je omgeving kennis maakt met veganisme als je zelf die overstap maakt. Eten is een sociale gelegenheid, dus iedereen ziet wat jij in je mond stopt. Als dat geen vlees, kaas, eieren of vis is, zal je daar vragen over krijgen. Zeker als er iemand anders voor jou gaat koken, en niet weet wat je dan in hemelsnaam nog kan eten.

Op dit soort momenten heb jij, als veganist of vegetariër, de kans om te vertellen over waarom je deze keuze hebt gemaakt. Nog belangrijker: je kunt laten proeven hoe lekker het is. Liefde gaat door de maag, maar de keuze voor veganisme ook! Geef mensen informatie en lekker eten, en de keus voor vaker plantaardig eten is snel gemaakt.

Althans, voor mij werkte het zo wel. Ik durfde zelf pas de overstap naar veganist te maken, toen ik andere veganisten leerde kennen. Het waren geen bleke en zwakke mensen te zijn (hallo vooroordelen!), maar gewoon normale mensen die van lekker eten hielden. Alleen in plaats van dierenleed aten ze planten. Doordat ik mensen had wie ik tips kon vragen of gerechten mee uit kon wisselen, was de drempel om veganist te worden niet groot meer.

En nu

Nu wil ik zelf mensen helpen om kennis te maken met veganisme. Ik wil laten zien dat het makkelijk én lekker is. De veranderingen in eetgewoontes bij mensen in mijn omgeving, bewijzen dat dat werkt. Sinds ik veganist ben, zijn er al acht mensen in mijn directe omgeving veganist geworden. Dat komt heus niet alleen door mij, maar ik heb er wel iets aan bijgedragen. Mijn doel is geslaagd (en ik ben nog maar net begonnen)!

Ook de vleeseters in mijn omgeving, passen hun eetgedrag aan. In het begin vond mijn schoonmoeder het bijvoorbeeld heel lastig om te bedenken wat ze voor me kon koken, maar tegenwoordig heeft ze een map vol recepten en geeft ze regelmatig advies aan gestreste vriendinnen die een veganist op bezoek krijgen. Een lieve vriendin vertelde me laatst dat ze het echt leuk vond om vaker veganistisch te koken, terwijl ze daar in het begin best wel moeite mee had. Dat soort opmerkingen maken me enorm blij, want dat geeft aan dat je dus wél invloed hebt!

En wat nu als je de mensen in je omgeving hun gedrag niet aanpassen? Zelfs dan heb heeft het nog nut om vegan te eten. Een dag plantaardig eten bespaart namelijk 4163 liter water, 20 kg graan, 2,7 vierkante meter bos (dat niet meer ontbost hoeft te worden om voedsel voor dieren te verbouwen), 9 kg CO2 uitstoot en het leven van één dier. Vermenigvuldig dat met de 3,5 jaar dat ik geen dierlijke product meer heb aangeraakt en vertel me dan nog maar eens dat het geen nut heeft! Dan laten we de invloed van veganisme op je eigen gezondheid nog buiten beschouwing (maar denk bijvoorbeeld aan: meer energie, lager cholesterol, minder kans op diabetes en overgewicht en nooit meer een tekort aan vezels).

Daarnaast: wat voor nut heeft om door te gaan met de consumptie van dierlijke producten? Daar wordt de wereld sowieso niet beter van.

Wil je reageren op deze blog of wil je meer van me lezen? Volg me dan via Facebook of Aandachtige blog waar ik laat zien dat leven met aandacht de wereld mooier én leuker maakt!

Desirée Weijs